Dag 13: Dong Hoi - Dong Hà 99km

2 november 2019 - Dong Ha, Vietnam

Iedereen in mijn dorm is nog aan het ronken. Ik sluip naar buiten en ga weer op pad. Vanwege de typhoon die over gewaaid is, regent het nog buitensporig veel. Voor het eerst ga ik met regenjas aan fietsen, want denk dat ik het anders toch wel koud ga krijgen en ik krijg altijd ontzettend veel opmerkingen erover onderweg. Dus laat ik eens verstandig zijn. Maar wat ik al dacht, met deze regen heeft het totaal geen zin, via alle kanten druipt het toch wel naar binnen en anders krijg ik het er zo warm van dat mijn zweet er anders wel voor zorgt dat ik nat word. Vandaag is de dag dat ik het niet meer kan vermijden. Ik moet een groot stuk over de snelweg fietsen. De snelweg van Hanoi naar Ho Chi Minh loopt dicht bij de kust en vanwege veel uitmondingen van rivieren in zee is het lastig om kleine wegen te fietsen. De snelweg is echter totaal niet druk en niet een snelweg zoals in Nederland, het lijkt meer een n-weg. Het gaat dwars door dorpjes en iedereen mag zich erop begeven, er zijn busstops en er lopen koeien en kippen langs de weg. Na enkele kilometers splitst zelfs de snelweg in een deel voor vrachtwagens en een deel voor ander verkeer. Dat is dus grotendeels scooters en ik op de fiets. Het is een grappig gezicht, een soort scooter highway. Ik fiets langs heel veel ondergelopen velden waar nog kleine verheven paadjes stand houden, waar kuddes waterbuffels overheen lopen, het is een prachtig gezicht. Gelukkig ligt de snelweg iets hoger, anders had ik beter een waterfiets kunnen meenemen. Het makkelijke aan zo'n snelweg is, is dat ik niet over de route na hoef te denken. Vrij praktisch ook wel, want mijn telefoon kan ik niet bedienen met al die regen. Het regent zelfs zo hard dat mijn fiets pakje helemaal begint te schuimen, ik denk dat iedereen dit fenomeen wel kent uit Nederland. Onderweg ontstaat er een nieuw spelletje, dit keer niet ontwijk de koeienpoep, maar ontwijk de dode ratten. Het is niet normaal hoeveel erg liggen, om 5 a 10 meter ligt er wel een. Ik vraag me af of ik daarom steeds last van mijn buik heb. Er spat toch altijd wel water op, en wat er hier allemaal op de grond ligt is niet altijd even fris. Ook ben ik weer verbaasd over hoe mensen hier met afval om gaan. Ik merkte dat ik de meer afgelegen gebieden ze best veel afval opruimen. Maar hier is het langs de weg een grote vuilnisbelt, echt zo zonde. Na 60km stop ik voor een koffietje. Ik geniet er ultiem van, het vrouwtje die mijn koffie maakt is ook heel erg vriendelijk. De kilometers gaan zo makkelijk. Ik sta stil bij wat ik allemaal denk. Heel grappig als je je eigen gedachtengang volgt. Het gaat soms echt helemaal nergens over. Zoals: 'Waarom staan er op dit stuk alleen maar waterbuffels en op dat andere stuk alleen maar koeien?' of 'Als ik terug ben, het eerst wat ik ga eten is lekkere kaas!' of 'Als je nou weken door de regen fietst, zou dan je huid veranderen?'. Hier ben je vrij snel over uitgedacht, dus als je dan bedenkt hoeveel uren ik op de fiets zit, vandaag ongeveer vijf, dan heb je heel wat (on)zin om over na te denken. Zo vind ik het ook wonderbaarlijk hoe sterk het lichaam is. Dat zie ik natuurlijk dagelijks op werk. Maar ook bij mezelf verbaas ik me erover. Ik fiets uren door de regen en word niet ziek, ik fiets stevig bergop en dan haal ik zelfs vrachtwagens in! Aangekomen bij mijn bestemming hou ik een uitgebreide douche sessie. Ik schrob alles schoon, want ik heb nog heel veel wondjes op mijn benen van hardnekkige insectensteken uit Maleisië. Ik maak me er een beetje zorgen om want een paar zijn vuurrood met een pussis krachtig-achtig midden en voelen hard en pijnlijk aan. Maar goed in de gaten blijven houden. Als het even droog is, ga ik op pad want Jan is ook weer toe aan een uitgebreide schrobbeurt. Ik vraag bij een restaurantje in de buurt waar ik hem kan laten schoonmaken. Er komt een man met een tissue aanzetten en begint met de tissue mijn fiets te poetsen. Al zijn vrienden lachen. Dit zet geen zode aan de dijk en dat ziet die man ook wel, maar hij moet toch even een goed voetje halen bij zijn maten lijkt het. Ik wil mijn fiets pakken maar hij houdt het hardnekkig vast. Uiteindelijk moet ik hem heel boos aankijken en de fiets uit zijn handen tukken. Zo vermoeiend die mannen hier. Gelukkig win ik en fiets ik snel weg. Er komt een behulpzame (of dat hoop ik dan maar weer) man naast me rijden. Ik gebaar dat ik mijn fiets wil schoonmaken, de man gebaard dat ik hem moet volgen. Hij stopt bij een huis en roept wat. Er komt een man naar buiten die fanatiek Jan begint te poetsen. Kijk, sommige mensen zijn tenminste wel behulpzaam. Ik haal een broodje en een hem op in mijn homestay want de lucht wordt weer mega donker. Ondertussen zijn mijn handen en voeten bijna ontrimpeld, dat duurt altijd even als ik zo uren door de regen gefietst heb. Zonder dat ik het door had vandaag ben ik de 1000km gepasseerd, toch maar weer even geflikt! Daarna weer even kort het dorpje in om wat te eten, een erg lekkere noodlesoep krijg ik voorgeschoteld. Ik word lekgestoken en ik voel ook alle ogen in het restaurant in mijn rug prikken. Aan de overkant haal ik een yogurtje als toetje en koop nog mango's bij mijn host die een hele mand heeft staan. Morgen fiets ik naar Hue, een wat toeristischere plek, ben benieuwd hoe het daar is!In ieder geval zal het weer de komende dagen wel iets opklaren, dat maakt het fietsen wel een stuk aangenamer!

Totaal aantal kilometers: 1026km

Foto’s

3 Reacties

  1. Olivier:
    2 november 2019
    Lekker bezig zus. Lekker blijven denken x
  2. Henk:
    2 november 2019
    Mooi verhaal weer liefje. Morgen weer een zonnetje thuis het fietsen hoop ik. Xxx
  3. Henk:
    2 november 2019
    Hoi liefje. Morgen hopelijk weer een zonnetje om onder te fietsen. Xxx

Jouw reactie